Nicholas Murray «Kafka»

Image

Ο Κάφκα απευθυνόμενος στον πατέρα του ισχυριζόταν ότι «ήσουν καθ’ ολοκληρίαν δεσμευμένος στο εμπορικό, ούτε μια φορά την ημέρα δεν μπορούσες να μου κάμεις τη χάρη να σε δω» κι έτσι, όταν εκείνος όντως εμφανιζόταν, η εντύπωση που έκανε ήταν ακόμη πιο τρομακτική. Θυμόταν συγκεκριμένα ένα περιστατικό των παιδικών του χρόνων, όταν, αφού ζητούσε διαρκώς νερό κλαψουρίζοντας «κατά πάσα πιθανότητα εν μέρει για πείραγμα, εν μέρει για να διασκεδάσω», ο Χέρμαν άρπαξε τον γιο του από το κρεβάτι και τον έβγαλε σηκωτό έξω στο Pawlatsche (έναν χαρακτηριστικό εξώστη που περιέτρεχε τις πολυκατοικίες της Πράγας με θέα το μεσαύλιο) και τον άφησε εκεί μόνο με το νυχτικό του να κοιτάζει την κλειστή πόρτα.

Από την μεριά του Κάφκα η συμπεριφορά αυτή χαρακτήριζε «τα δικά σου τα παιδαγωγικά τα μέσα και την επίδρασή τους σ’ εμένα». Στο εξής ήταν την περίοδο εκείνη μάλλον πειθαρχικός, παρ’ όλα αυτά του έμεινε «ένα εσωτερικό τραύμα». Το παιδί δεν μπορούσε να συνδυάσει το ασήμαντο παράπτωμα με τον τρόμο του πατρικού νόμου.

«Ακόμη κι ύστερα από χρόνια  υπέφερα από τη βασανιστική φαντασίωση ότι ο πελώριος ο άνδρας, ο πατέρας μου, η εσχάτη κρίση, μπορούσε να έρθει σχεδόν χωρίς αιτία και μέσα στη νύχτα να με βγάλει απ’ το κρεβάτι σηκωτό στο μεσαύλι κι ότι εγώ επομένως ήμουν ένα μηδενικό για ‘κείνον».

 

Μτφρ. Ξενοφών Κομνηνός-Αλέξανδρος Κυπριώτης, Ίνδικτος, 2005

link: http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2013/07/Kafka-24grammata.com_.pdf

Advertisements

Paterne Berrichon «Πρωτόγραφα για τον Αρθούρο Ρεμπώ»

Image

Γιατί -μονολογούσα- να μάθω ελληνικά και λατινικά; Ούτε που ξέρω. Τελικά σε κανέναν δεν χρειάζονται! Τί με νοιάζει εμένα αν θα είμαι ή όχι αποδεκτός; Κι όμως, λένε ότι μονάχα όταν είσαι αποδεκτός από τους άλλους, θα έχεις κάποια θέση. Εγώ, δεν θέλω καμιά θέση, θα είμαι εισοδηματίας. Ακόμα κι αν ήθελα μια απ’  αυτές, γιατί να μάθω λατινικά; Κανείς δε μιλάει αυτή τη γλώσσα. Που και που βλέπω καμιά λατινική φράση στις εφημερίδες, αλλά σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, ποτέ μου δεν θα γίνω δημοσιογράφος.

Γιατί να μάθω ιστορία και γεωγραφία; Φυσικά πρέπει να ξέρουμε ότι το Παρίσι βρίσκεται στη Γαλλία, αλλά κανείς δε ρωτάει σε ποιο γεωγραφικό πλάτος. Η ιστορία, όπου μαθαίνουμε τη ζωή του Σιναλντόν, του Ναμποπολασάρ, του Δαρείου, του Κύρου, του Αλέξανδρου κι όλων των επιφανών συνεργών τους με τα διαβολικά ονόματα, είναι σκέτο μαρτύριο. Τί με νοιάζει εμένα η δόξα του Αλέξανδρου; Τί με νοιάζει… Ποιος ξέρει αν υπήρξαν ή όχι οι λατίνοι; Τα λατινικά τους ίσως και να είναι μια επινοημένη γλώσσα, ακόμα κι αν κάποτε υπήρξαν, ας μ’ αφήσουν να ζήσω σαν εισοδηματίας κι ας κρατήσουν τη γλώσσα τους για τους εαυτούς τους. Τί κακό τους έκανα, για να με υποβάλλουν σε τέτοια βασανιστήρια;

Ας περάσουμε τώρα στα ελληνικά. Αυτή η απαίσια γλώσσα δεν μιλιέται από κανέναν στον κόσμο… εγώ θα είμαι εισοδηματίας, δεν κάνει και τόσο καλό να τρίβονται τα παντελόνια πάνω στα θρανία!

Σκέψεις του Ρεμπώ στο μαθητικό του τετράδιο, όταν ήταν επτά χρονών. Λίγο αργότερα, στα «Ποιήματα των εφτά χρόνων» έγραφε ότι η ψυχή του ήταν τότε «παραδομένη στις απέχθειες».

Μτφρ. Ρίτα Κολαϊτη, Τέχνη και Λόγος, 1988

Αρχείο

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 27 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: