Zήσης Οικονόμου «Πλάσματα»

Ariko

 Φυσάει νοτιά
 το χωριό σε μιαν αυλή, στην αμμουδιά
 τζιτζίκια στο περιβόλι, όλοι αφουγκράζονται
 καθώς αντηχούν οι αυλοί σιωπηλοί και σημαίνει καμπάνα
 εσπερινού παιδιά κυλιόμαστε
 στην άχνα του απόβραδου, παιδούλες
 παίζουν ακόμα. Γριές και γέροι πιο πέρα
 γελούν θαμπά στο δικό τους απόβραδο
 οκνηρή θαλπωρή αργίας στιγμή ωκεάνια
 του αιώνιου κλέφτης.

 Φυσάει νοτιάς από άλλη διάσταση
 παιδιά κορίτσια μαζί
 κάτω απ’ τις φτερούγες του θεού
 στης σκιάς, της κυδωνιάς τα πόδια
 γυμνά τα στήθη στα χώματα
 χρώματα του ανέσπερου φωτός
 και τα σώματα τα λεύτερα από μέριμνα
 κύματα σε σπήλαια βράχων τρυπώνουν
 κι η σελήνη ωχρή ρουφά συναισθήματα και τρέφεται
 ακτινοβολώντας μνήμες και σκηνές.

 Άσαρκα στον κόσμο τους τα πλάσματα του ονείρου.
Advertisements

Αρχείο

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 27 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: