Louis Buñuel «Η τελευταία πνοή»

Image

Το καλοκαίρι, την ώρα της σιέστας, με την πιο βαριά ζέστη, όταν οι μύγες βούιζαν στους άδειους δρόμους, μαζευόμαστε στο μισοσκόταδο ενός μαγαζιού που πουλούσε υφάσματα. Πόρτες κλειστές, κουρτίνες τραβηγμένες. Ο υπάλληλος που κρατούσε το μαγαζί μας δάνειζε τότε μερικά «ερωτικά» περιοδικά (ο Θεός ξέρει από ποιους δρόμους είχαν φτάσει ως εκεί), για παράδειγμα το la Hoja de Parra και το K.D.T., που οι εικόνες του είχαν περισσότερο ρεαλισμό. Αυτά τα απαγορευμένα περιοδικά θα φαίνονταν σήμερα αγγελικής αθωότητας. Μόλις που μπορούσες να διακρίνεις την υποψία μιας γάμπας ή ενός στήθους. Σε μας όμως ήταν αρκετό για να γαργαλήσει την επιθυμία μας και ν’ ανάψει τις εκμυστηρεύσεις μας. Ο ολοκληρωτικός διαχωρισμός ανδρών και γυναικών φλόγιζε ακόμη περισσότερο τις αδέξιες παρορμήσεις μας. Και σήμερα ακόμη, όταν ξαναθυμάμαι τις πρώτες μου σεξουαλικές συγκινήσεις, γύρω μου αναδύονται μυρωδιές από υφάσματα.

~

Στα παιδικά μου χρόνια έχω νιώσει τα πιο δυνατά ερωτικά αισθήματα, πέρα από οποιαδήποτε σεξουαλική έλξη, για κορίτσια, αλλά και για αγόρια, της ηλικίας μου. Mi alma niña y niño, όπως έλεγε ο Λόρκα: «Ψυχή μου, αγόρι και κορίτσι μαζί».

Μτφρ. Μαρία Μπαλάσκα,  Οδυσσέας

Advertisements

Αρχείο

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 27 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: