Jean Paul Sartre «Οι λέξεις»

Image

Είμαι ένα σκυλί: χασμουριέμαι, τα δάκρυα τρέχουν, τα νιώθω να κυλάνε. Είμ’ ένα δέντρο, ο άνεμος γαντζώνεται απ’ τα κλαδιά μου και τα ταρακουνάει αόριστα. Είμαι μια μύγα, σκαρφαλώνω στο τζάμι, ύστερα κατηφορίζω, ύστερα πάλι ξανασκαρφαλώνω. Καμιά φορά νιώθω το χάδι του χρόνου που περνάει, κι άλλοτε πάλι -πολύ πιο συχνά- νιώθω το χρόνο να μην περνάει. Τρεμάμενες στιγμές πέφτουν από ψηλά, με καταπίνουν, αργοπεθαίνουν τσακισμένες στα δυο αλλά ακόμα ζωντανές, σαρώνονται κι άλλες τις αντικαθιστούν, πιο φρέσκιες μα το ίδιο μάταιες, κι αυτές οι αηδίες λέγονται «ευτυχία», η μητέρα μου, μού επαναλαμβάνει πως είμαι το πιο ευτυχισμένο αγόρι. Πώς να μην την πιστέψω αφού είν’ αλήθεια; Τη μοναξιά μου δεν την σκέφτομαι ποτέ, πρώτ’ απ’ όλα δεν ξέρω πώς να την ονομάσω, κι ύστερα δεν την καταλαβαίνω: αδιάκοπα με περιστοιχίζουν. Είναι το νήμα της ζωής μου, ο καμβάς των ευχαριστήσεών μου, η σάρκα των στοχασμών μου.

~

Ξανάγινα ο ταξιδιώτης χωρίς εισιτήριο που ήμουν στα εφτά μου χρόνια: ο ελεγκτής μπήκε στο διαμέρισμά μου, με κοιτάζει, λιγότερο αυστηρός από άλλοτε. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλει είναι να φύγει και να μ’ αφήσει να τελειώσω ήσυχα το ταξίδι μου, φτάνει να του δώσω μια πιστευτή εξήγηση, αδιάφορο ποια, θα μείνει ευχαριστημένος, θα φύγει ικανοποιημένος. Δυστυχώς, δεν βρίσκω καμία και το χειρότερο, δεν έχω καν την επιθυμία ν’ αναζητήσω την οποιανδήποτε. Έτσι μένουμε φάτσα με φάτσα, μέσα στη δυσφορία, ως την πόλη Ντιζόν, όπου ξέρω πολύ καλά πως κανένας δεν με περιμένει.

Advertisements

Αρχείο

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 27 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: